เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 ไม้แห้งผลิใบ ประทานวาสนาสร้างสรรค์ให้เจ้า
ในที่สุดลมฝนหิมะก็หยุดลง
แสงแดดที่ร้างราไปนานสาดส่องลงบนหิมะขาวโพลนของสุสานหลวง แยงตาจนปวดแปลบ
บนลานโล่งหน้ากระท่อมมุงหญ้า หลี่ฉางเซิงยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง ร่างกายเหยียดตรงดั่งต้นสน
จ้าวกงกงยืนอยู่อย่างนอบน้อมอยู่ด้านข้าง แม้จะสวมเสื้อสำลีเก่าขาด ทว่าแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณกลับแตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง
ฤทธิ์ยาของ “โลหิตวิเศษ” หยดนั้นยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในร่าง ทำให้เขารู้สึกว่าทั่วร่างมีแรงให้ใช้อย่างไม่หมดสิ้น
“เหล่าจ้าว วิชาลมหายใจชุดนี้ที่ข้าสอนเจ้า เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ”
หลี่ฉางเซิงไม่ได้หันกลับมา “นี่คือวิชาบำรุงสุขหายใจรับปราณชุดหนึ่งที่ข้านั่งจับเจ่าอยู่ในสุสานหลวงหนึ่งปี เฝ้ามองพฤกษาเหี่ยวและรุ่งจนตระหนักรู้ขึ้นมา”