กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228
"เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่มีใครเข้าไป?"
"มั่นใจขอรับ"
"แล้วของของข้าหายไปได้อย่างไร?!"
ซุนเต๋อหยางเบิกตากว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
ในเวลานี้ เขายอมให้มีบ่าวไพร่คนใดคนหนึ่งฝ่าฝืนคำสั่งของตนแล้วแอบเข้าไปในห้องหนังสือเสียยังดีกว่า อย่างน้อยเช่นนั้นเขาก็ยังมีเป้าหมายให้สืบหา แต่หากไม่มีบ่าวไพร่คนใดเข้าไปในห้องหนังสือเลย สิ่งของชิ้นนั้นย่อมต้องถูกคนนอกขโมยไปแน่นอน เช่นนั้นแม้แต่ผู้ต้องสงสัยก็ยังไม่มี
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตามของกลับคืนมา!
ตุบ!
บ่าวรับใช้ผู้นั้นตกใจจนทรุดเข่าลงกับพื้น
"นายท่าน ข้าน้อยไม่ทราบจริง ๆ ข้าน้อยไม่รู้เรื่องเลยขอรับ"