กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229
ลู่หยานนอนอยู่บนเตียง ภายในใจรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย
เมื่อครู่ตอนที่เย่หลีส่งสัญญาณเป็นนัยว่าสามารถมาปรนนิบัติเขาบนเตียงได้ เขากลับปฏิเสธไปเสียอย่างนั้น!
"จะแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษไปไยกัน อุตส่าห์ได้มาอยู่ในโลกนี้แล้ว เหตุใดถึงยังมัวแต่ลังเลไม่กล้าลงมืออีกเล่า?"
ลู่หยานแอบนึกเสียดายอยู่ในใจ
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่หยานก็รู้สึกว่า คงเป็นเพราะเย่หลีนั้นน่าเอ็นดูชวนให้สงสารเกินไป อีกทั้งยังไม่เหมือนหญิงสาวใจกล้าเปิดเผยที่เขาเคยพบก่อนข้ามภพมา ดังนั้นเขาจึงทำใจลงมือกับนางไม่ลง
"อืม ต้องเป็นเช่นนี้แน่!"
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ลู่หยานจึงผล็อยหลับไป
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเช้าของวันถัดไปแล้ว
"คุณชาย"