กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66
"ไม่เป็นไร" ลู่หยานโบกมือ "ถึงเวลาอาหารพอดี พวกเราหาภัตตาคารสักแห่งหาอะไรกินกันเถอะ"
"ได้" หลินซานเอ่ย "ทว่าข้าต้องนำของพวกนี้ไปขายเสียก่อนจึงจะมีเงิน"
หลินซานไม่ได้มามือเปล่า ด้านหลังของเขายังสะพายหมูป่าตัวหนึ่งอยู่
นี่คือสิ่งที่เขาจับได้จากในป่าทึบ
เดิมทีเขาเป็นนักโทษ บนตัวจึงไม่มีเศษเงินติดตัวอยู่เลย ยามนี้หากต้องการจัดซื้อสิ่งของ ย่อมต้องหาเงินเสียก่อน โชคดีที่เขามีฝีมือยุทธ์ไม่เลว ผ่านการล่าสัตว์มาสามวัน นอกเหนือจากสัตว์ตัวเล็กอย่างกระต่ายป่าแล้ว เขายังล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่งด้วย
ของสิ่งนี้ ภายในเมืองน่าจะขายได้ราคาดีไม่น้อย
"เช่นนี้ก็แล้วกัน ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง ที่นั่นน่าจะรับซื้อของสิ่งนี้" ลู่หยานเอ่ย
"ที่ไหนหรือ"
"จวนสกุลเจ้า"