กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52
"พักแรมหรือ? ได้สิ"
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนต้องการพักแรม สีหน้าของลู่หยานก็ฉายแววปีติยินดีออกมาอย่างปิดไม่มิด
นี่ถือเป็นเรื่องดี!
การพักแรมถึงจะได้รับค่าประสบการณ์ การรับประทานอาหารหาได้รับค่าประสบการณ์ไม่ ได้รับเพียงค่าความมั่งคั่งและแต้มยกระดับเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าค่าประสบการณ์นั้นมีความสำคัญยิ่งเช่นกัน
"พักแรม? พักแรมอันใดกัน?"
ในเวลานั้น ชายฉกรรจ์คนหนึ่งโยน่องไก่ในมือทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน ใช้มือที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันถูไถไปบนเสื้อผ้าตามอำเภอใจ
เขาก้าวตรงไปยังข้างเคาน์เตอร์ ยืนอยู่เคียงข้างพลทหารทางการทั้งสองนาย
"ข้าว่าไม่ต้องพักแรมอะไรนั่นหรอกกระมัง" ชายฉกรรจ์ผู้นั้นเอ่ยยิ้ม ๆ มองดูคนทั้งสอง