เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51
นี่คือข้อได้เปรียบของโรงเตี๊ยมลู่หยาน ถึงแม้ว่าข้อได้เปรียบนี้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็ถือว่าเป็นข้อได้เปรียบเช่นกัน
ในรัศมีเจ็ดสิบลี้รอบนี้ นอกจากโรงเตี๊ยมของเขาแล้ว ก็ไม่มีทางหาโรงเตี๊ยมแห่งที่สองได้อีก ที่สำคัญคือคนเดินทางที่สัญจรผ่านหน้าโรงเตี๊ยมของเขาแล้วอยากเข้าพัก ล้วนมีทางเลือกแค่โรงเตี๊ยมของเขาแห่งเดียวเท่านั้น มิฉะนั้นก็ทำได้เพียงนอนกลางดินกินกลางทรายในเขตป่ารกร้าง
ในยามที่มีโรงเตี๊ยมให้เข้าพัก แทบจะไม่มีใครเลือกนอนกลางดินกลางทรายเป็นแน่
"ได้เลยขอรับ" ลู่หยานยิ้มด้วยความพึงพอใจ "ถ้าอย่างนั้นรอให้สองท่านทานเสร็จเรียบร้อย ค่อยมาลงทะเบียนก็แล้วกัน"
"ได้"
ทั้งสองคนเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ ย่อมรู้ดีว่าการพักแรมต้องมีการลงทะเบียน นี่คือระเบียบปฏิบัติซึ่งพวกเขารู้จักเข้าใจดี
ในตอนนั้นเอง