กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 53
"อยู่กันครบสินะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนบางเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เหล่าชายฉกรรจ์หลายคนถลึงตามองเขาด้วยความโกรธ หมวกนักพรตขมวดคิ้วแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า
"นี่คือกับดักที่เจ้าวางไว้สินะ"
"เจ้าถือว่าไม่โง่จนเกินไปนัก" ชายวัยกลางคนหัวเราะกล่าว "ข้ารู้ว่าพวกเจ้าต้องมาช่วยมันแน่ จึงแอบสะกดรอยตามมาตลอดทาง แล้วพวกเจ้าก็อดใจไม่ไหว ลงมือจนได้"
"ไอ้พวกสวะขี้ขลาดตาขาว มีฝีมือก็เข้ามาประมือกับท่านปู่ของพวกเจ้าสักสามร้อยกระบวนท่าสิ"
ชายฉกรรจ์ผู้ถือขวานคู่วัดแกว่งขวานยักษ์ในมือไปมาสองที เต็มไปด้วยความฮึกเหิม
ทว่าชายวัยกลางคนกลับส่ายศีรษะพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
"ข้าให้พวกเจ้าเลือกสองทาง ยอมจำนนแต่โดยดี หรือไม่ก็ตายกันอยู่ที่นี่ทั้งหมด"