เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อชายคนนั้นเห็นว่าการโจมตีครั้งแรกไม่โดนเป้าหมาย ก็รีบชักดาบออกมาแทงอวิ๋นซุ่ยซุ่ยอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับจะสู้จนตายกันไปข้าง
คราวนี้กู้จวินเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว เขาถีบชายคนนั้นกระเด็นออกไปด้วยเท้าข้างหนึ่ง
เขาไม่เคยประมาทศัตรู จึงตรงเข้าไปจับชายคนนั้นไว้ทันที แล้วให้อวิ๋นซุ่ยซุ่ยนำเชือกมามัดมือมัดเท้าของอีกฝ่าย
เมื่อเห็นหน้าท้องของชายคนนั้นมีเลือดไหล อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็พูดว่า “พันแผลก่อน เขาหนีไปไม่ได้หรอก”
กู้จวินกุมบาดแผลแล้วลุกขึ้น ความเจ็บทำให้เขาส่งเสียง “ซี๊ด” ออกมา
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยรีบเข้าไปพยุงเขาไว้
เมื่อเข้าไปถึงด้านใน เธอก็พูดตรง ๆ ว่า “ฉันไปเอายามา คุณถอดเสื้อผ้าออก”
กู้จวินพยักหน้า
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บเกินไปหรือมือไม่สะดวกกันแน่ พออวิ๋นซุ่ยซุ่ยกลับมา เขาเพิ่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดแรกได้
เมื่อเห็นกล้ามอกของเขาค่อย ๆ เผยออกมา ราวกับภาพช้าในภาพยนตร์ ใบหน้าของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็ร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย