กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เห็นเพียงซ่งเทียนเฉิงกุมท้องพิงอยู่ข้างกำแพง ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับกำลังจะขาดใจได้ทุกเมื่อ
ส่วนซ่งเสี่ยวซีที่ทั้งผอมทั้งคล้ำยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู
ผู้บังคับการการเมืองซ่งจ้องมองลูกชายแท้ ๆ ที่ไม่ได้พบกันมานาน น้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉันบอกแกไปกี่ครั้งแล้วว่าน้องชายร่างกายไม่แข็งแรง แกเพิ่งมาก็รังแกเขาเลย ไร้สาระจริง ๆ!”
ซ่งเสี่ยวซีเชิดคอ จ้องเขาอย่างดุร้าย “ผมไม่ได้ทำ!”
ฉินเหลียนรักหลานชายที่สุด จึงกอดเขาไว้แล้วพูดกับซ่งหยวนว่า “เสี่ยวซีบอกว่าไม่ได้ทำก็ต้องไม่ได้ทำแน่ ๆ เสี่ยวซีของเราไม่เคยโกหก”
“แม่ทำแบบนี้มีแต่จะตามใจเขาจนเสียคน ต่อไปเขาจะยิ่งไม่เกรงกลัวใคร!” ใบหน้าของซ่งหยวนยังคงเคร่งขรึม
“ตกลงใครกันแน่ที่ตามใจใครจนเสียคน?”