กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยพบเฉินเหลียนเซิงระหว่างรับประทานอาหาร
ใกล้ถึงช่วงจบการศึกษา นักศึกษาทุกคนต่างวิ่งเต้นเรื่องการลงชนบท แม้แต่อาจารย์ก็ยังทำเป็นหลับตาข้างหนึ่ง จะเข้าเรียนหรือไม่ก็ได้
แน่นอนว่าเธอเลือกไม่ไป ดังนั้นมื้อกลางวันจึงต้องฝากท้องไว้ที่โรงอาหารโรงงานเครื่องจักร
วันนี้เธอมาช้า คนงานส่วนใหญ่เริ่มงานกันหมดแล้ว ในโรงอาหารจึงแทบไม่มีใคร
เธอเพิ่งกินไปได้ครึ่งมื้อ เฉินเหลียนเซิงก็เดินเข้ามา แล้วลากเธอออกไปด้านนอกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“นายจะทำอะไร?” อวิ๋นซุ่ยซุ่ยใช้แรงอยู่นานกว่าจะสะบัดมือเขาหลุด
เฉินเหลียนเซิงถามคาดคั้น “เรื่องโควตาคนงานประจำ เป็นเธอที่แพร่งพรายออกไปใช่ไหม?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยส่ายหน้า “คนอื่นถามฉัน ฉันก็แค่ตอบไปตามความจริง ส่วนใครเป็นคนเอาไปพูดต่อ ฉันไม่รู้”