บทที่ 71

บทที่ 71

จากชานเมืองเดินเท้าเข้าสู่ตัวเมืองต้องใช้เวลามากกว่าสามชั่วโมง ตอนนี้ฉู่อี้อานรู้สึกราวกับว่าเรียวขาของตนเองจะขาดเป็นสองท่อนเสียให้ได้

เวลา 23 นาฬิกา 40 นาที ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเขตตัวเมือง

เวลานี้ใกล้จะเข้าสู่ช่วงยามดึกแล้ว ทว่าตามถนนหนทางต่าง ๆ ภายในตัวเมืองกลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย หลบร้อนพร้อมทั้งซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้า

ภาพบรรยากาศในตัวเมืองตอนกลางวันราวกับถูกยกมาไว้ในยามค่ำคืนทั้งหมด โดยเฉพาะร้านค้าที่มีเครื่องปั่นไฟ เสียงเครื่องปั่นไฟคำรามกึกก้อง หน้าประตูร้านกิจการค้าขายรุ่งเรือง ลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย

ทว่ามีอยู่จุดหนึ่งที่มีผู้คนหนาแน่นยิ่งกว่าร้านค้าเสียอีก นั่นคือเสาไฟฟ้านั่นเอง

ผู้คนมีความโหยหาต่อกระแสไฟฟ้ามากเพียงใด ความคาดหวังที่มีต่อช่างไฟก็ย่อมมีมากเท่านั้น