บทที่ 6

บทที่ 6

ช่างเถอะ เผื่อเป็นซอมบี้ขึ้นมาจริงๆ เอาตัวไม่รอดแล้ว อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลยดีกว่า

เธอปลอบใจตัวเอง เตรียมจะขับรถหนีไปตรงๆ

ใครจะรู้ว่าคนในรถขยับตัว ใช้เลือดวาดรูปคำว่า sos บนกระจกใส

สีหน้าของเขาซีดเผือด

พวกเขาสบตากันเข้าพอดี...

ทำไมถึงต้องมาสบตากันด้วยนะ!

ฉู่อี้อานทั้งนึกเสียดายทั้งดึงเบรกมือ ทั้งที่อยากจะเอาตัวรอดคนเดียว แต่การศึกษาที่ดีที่เคยได้รับมากลับทำให้เธอทำใจเมินเฉยต่อคนที่กำลังจะตายไม่ได้

ลองดูสักตั้งแล้วกัน

เธอควานหาของในรถสามล้อคันเล็กสักพัก จนเจอประแจเหล็กอันหนึ่ง อาศัยจังหวะที่ซอมบี้ส่วนใหญ่ถูกผ้าใบคลุมเอาไว้ เธอก็ลงจากรถสามล้อ ปีนขึ้นไปบนหลังคารถยนต์ที่ชนกันอยู่ จนไปถึงรถของคนที่ติดอยู่