บทที่ 7

บทที่ 7

ทุก ๆ จุดต่างบ่งบอกว่าที่นี่ก็แตกพ่ายไปแล้วเช่นกัน

ที่น่าโชคดีคือบนถนนใหญ่ไม่มีซอมบี้

ฉู่อี้อานขับรถสามล้อไฟฟ้าคันเล็กเบียดลัดเลาะผ่านซากยานพาหนะที่กองอยู่ริมทาง ขับไปได้ราวแปดเก้าร้อยเมตรก็พบคลินิกขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่เปิดประตูอยู่

ประตูใหญ่ถูกบังเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

ประตูลูกกลิ้งเต็มไปด้วยรอยเลือด

ฉู่อี้อานจอดรถแล้วหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "ที่นี่ได้ไหมคะ"

"ที่นี่แหละ"

ลู่ชิงเยวียนวางมือบนไหล่ของเธออีกครั้ง ส่วนมืออีกข้างหยิบประแจเหล็กเพียงอันเดียวบนรถขึ้นมา

ฉู่อี้อานประคองเขามาหยุดที่หน้าประตู