เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฮวาซูยืนอยู่ห่างออกไปสองจั้ง ไม่กล้าเข้าใกล้ พลางถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? พบสิ่งใดหรือไม่?”
อ๋องอิงโยนกิ่งไม้ทิ้งแล้วถอยกลับมาอยู่ข้างนาง ก่อนกล่าวถึงข้อสันนิษฐานของตน “เสื้อผ้าบนร่างเหมือนกับที่พบในบ้าน คาดว่าคนทั้งสองคงเป็นเจ้าของบ้านไม้”
“คนทั้งสองหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ หญิงที่เรียกว่านางกำนัลเซียนล้มป่วยเสียชีวิต ส่วนบุรุษน่าจะขาหัก เขาจึงคลานมาที่นี่ก่อนสิ้นใจ สลักอักษรเอาไว้ ขอให้ผู้มีวาสนาฝังศพของพวกเขาไว้ด้วยกัน”
“แต่ที่น่าแปลกคือ บนป้ายหลุมศพไม่ได้จารึกวันที่สร้างป้าย ทั้งยังไม่มีชื่อผู้สร้างป้ายด้วย”
ฮวาซูครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “บางทีคนทั้งสองอาจก่อเรื่องไว้ จึงหนีมาที่นี่และไม่ต้องการให้ศัตรูพบตัว”
“อืม” อ๋องอิงพยักหน้า นี่เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด
“พวกเราฝังเขากันเถิด” ฮวาซูเสนอ
พวกนางใช้เตียงของผู้อื่น กินข้าวของผู้อื่น อย่างไรก็นับว่าเป็นผู้มีวาสนาแล้ว