เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เห็นเพียงกระดาษขาวแผ่นน้อย ลายพู่กันหวัดสวยสดงดงาม เขียนบทกวีสั้น ๆ ไว้บทหนึ่งว่า เห็นแดงเป็นเขียวใจว้าวุ่น ซูบผอมร้าวรานเพราะคิดถึงเจ้า หากไม่เชื่อว่าเจ้าได้หลั่งน้ำตามาเนิ่นนาน เปิดหีบดูซิ่นทับทิมก็จักรู้
นี่คือบทกวีรักอมตะที่จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ถังได้ประพันธ์ไว้ และสุภาพสตรีผู้หนึ่ง ณ ที่แห่งนี้ จะมอบบทกวีนี้ให้แก่ตนเองหรือ? ดูอาภรณ์ที่หญิงรับใช้ผู้นั้นสวมสิ เป็นของจวนโหวผิงซี ผู้ที่มอบบทกวีคือฮูหยินแห่งจวนโหวกระนั้นหรือ?
ในสมองของคุณชายน้อยตระกูลไล่พลันปรากฏเรือนร่างฉูดฉายนั้นขึ้นมา — ฮูหยินโหวผิงซี วันนี้มิได้สวมซิ่นทับทิมอยู่หรือ?
ที่แท้นางก็มีใจให้ข้าเช่นกันหรือ?
ใช่แล้ว หากมิได้มีใจให้ข้า เมื่อครู่ตอนที่ข้าถูกฉากกั้นล้มทับ นางจะร้อนใจถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?