กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“รีบไปกันเถิด” นี่เป็นครั้งแรกที่ฮวาซูทำเรื่องเช่นนี้ นางทั้งรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัว หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก “ข้าจะกลับลานหลังทางตรอกเล็กฝั่งนี้ แล้วท่านเล่า?”
“ข้า...ไปทางไหนก็ได้ทั้งนั้น” อ๋องอิงเผยรอยยิ้มเกียจคร้าน
ฮวาซูคิดดูแล้วก็จริง คนที่เหินหาวไต่กำแพงได้ ความกังวลของนางย่อมเกินจำเป็น
“เช่นนั้นข้าไม่สนใจท่านแล้ว ข้าไปก่อน” ฮวาซูหมุนกายเตรียมจากไป
“เดี๋ยวก่อน” จู่ ๆ อ๋องอิงก็ร้องเรียก พลางชูปิ่นปักผมในมือขึ้น “พบอยู่บนตั่ง นี่เป็นของเจ้าหรือไม่?”
“เป็นของข้า” ฮวาซูคว้าปิ่นกลับมา ในใจรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา หากปิ่นนี้ตกค้างอยู่ในที่เกิดเหตุ เช่นนั้นก็จบเห่กันพอดี
“คราวหน้าหากทำเรื่องเช่นนี้ อย่าลืมเก็บกวาดสมรภูมิด้วย” อ๋องอิงกล่าวทีเล่นทีจริง