กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอ๊ย! เจ็บจัง”
สิ่งแรกที่เจียงหนี่ทำเมื่อรู้สึกตัวคือร้องบอกว่าเจ็บ
เธอนอนอยู่บนพื้นอย่างเบลอๆ ใต้ร่างเป็นซากงูเส้นเหล็กกับรากไม้ ไหล่ซ้ายหลุดแถมกระดูกแตก ทั้งตัวเปื้อนเลือดสด
“พี่หน่วนหน่วน ฉันเป็นอะไรไป?” เจียงหนี่ทำหน้างงๆ เงยหน้ามองหาที่อยู่ของเจียงหน่วน พอมองรอบๆ เห็นเละเทะไปหมด ราวกับถูกสิบล้อทับมาแล้ว ก็ยิ่งงง
เจียงหน่วนค่อยๆ เดินออกมาจากหลังรากอากาศ ไม่รีบเข้าไปใกล้
“หมี่หมี่ ยังจำฉันได้ไหม?” เจียงหน่วนถาม
เธอชูมือขึ้นสูง กวักนิ้วเบาๆ ใช้คำพูดลองเชิงสภาพของเจียงหนี่
ถ้าคนคนนี้ยังไม่รู้สึกตัว
เจียงหน่วนก็เตรียมใช้แผนสามสิบหก แผนที่ดีที่สุดคือถอย