กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่... จะได้จริงหรือครับ” มือที่ลากกระสอบของเจียงไต้เกร็งแน่น นัยน์ตาไหวระริกด้วยความยินดีและมีความสุขจากใจจริง “รองเท้าบูตกันฝน ผมอยากได้สีฟ้าสักคู่ ได้ยินว่าท้องฟ้ากับทะเลก่อนสุริยะแดงต่างก็เป็นสีฟ้า”
“สีฟ้าใช่ไหม ฉันจำไว้แล้ว”
เจียงหน่วนพยักหน้า ยิ้มละมุนรับปากคำขอเล็กๆ น้อยๆ นี้
หลังสุริยะแดง
ขอบฟ้าสีครามสดใสถูกย้อมด้วยแสงอัสดงของดวงตะวันสีชาด
ราวกับผิวกระจกที่ล้างไม่สะอาด มักจะมีความขมุกขมัวปนเปื้อน เป็นสีเทาหม่นอยู่เสมอ
ท้องทะเลลึกดั่งสีกรมท่า
แทนที่จะบอกว่าเป็นทะเลคราม ออกจะค่อนไปทางทะเลดำเสียมากกว่า
เกลียวคลื่นโหมซัด สภาพไม่ต่างจากเมฆดำทะมึนกดทับเมือง ชวนให้รู้สึกวิปริตพิกลและอึดอัดกดดัน
“เจียงหน่วน พวกเธอเสร็จกันหรือยัง”