เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจียงหน่วน ลำบากคุณแล้ว!”
ชางอู๋ปลดกิ่งต้นไม้กินคนมัดใหญ่บนบ่าลง พลางมองดูกองหินระเกะระกะที่ถูกเก็บกวาดจนสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยความรู้สึกปวดใจระคนเอ็นดู
ทันใดนั้น
สีหน้าของเขาก็ชะงักไป
“เจียงหน่วน เต็นท์ล่ะ แล้วถ้ำหินนี่มันเรื่องอะไรกัน—”
ชางอู๋มีสีหน้าเหม่อลอย ใบหน้าที่เย็นชาและไม่ค่อยแสดงอารมณ์เต็มไปด้วยความสับสนและประหลาดใจ เขาเพิ่งจากไปแค่วงบ่ายแท้ๆ ไฉนถึงรู้สึกราวกับจากไปหลายวันแล้ว?
เจียงหน่วนหัวเราะคิกคัก ใช้กะละมังหินใส่น้ำมา
“ชางอู๋ มาล้างหน้าล้างมือสิ เตรียมกินข้าวเย็นได้แล้ว พวกเราค่อยๆ คุยกันไปกินกันไป” เจียงหน่วนลูบท้องพลางเร่ง “ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว คุณไม่หิวเหรอ?”
พอเธอเอ่ยขึ้นมา
ชางอู๋ก็ปลดกระต่ายพละกำลังที่เอวออกแล้วโยนไว้ข้างกิ่งต้นไม้กินคน