เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายลมยามเย็นพัดเอื่อย
คอยโอบประคองคนเดินทางผู้หวนคืนสู่เหย้า
เจียงหน่วนก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉง พลางเดินเข้าไปต้อนรับ “ชางอู๋ คุณเอาอะไรกลับมาน่ะ—”
“กิ่งต้นไม้กินคน หรือว่าใบต้นไอโอดีน” เจียงหน่วนแย้มยิ้มหยอกเย้า ชี้ไปทางถ้ำหินด้านหลัง แล้วเอ่ยอย่างร่าเริง “ฉันก็มีข่าวดีจะบอกคุณเหมือนกัน...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ชางอู๋ก็มีสีหน้าผ่อนคลายลง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ
“ผมล่าสัตว์ร้ายมาได้ตัวหนึ่ง เป็นเม่นเขี้ยว เจอเบาะแสของต้นไม้กินคนอยู่เหมือนกัน แต่ใบต้นไอโอดีนยังไม่พบร่องรอยเลย” ชางอู๋อธิบาย
เขาแบกกิ่งต้นไม้กินคนมัดใหญ่ไว้บนบ่า ที่เอวมัดกระต่ายพละกำลังไว้หนึ่งตัว และบนกิ่งต้นไม้กินคนซึ่งลากไปตามพื้น ก็มีเม่นเขี้ยวถูกลากติดมาด้วยอีกตัว
เม่นเขี้ยวคือหมูในยุคก่อนสุริยะแดง