เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไสหัวไปจากร่างของข้าเสีย
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนไป จวงอวี้เหยียนกลับมาอยู่ที่จุดเดิมเมื่อครู่นี้แล้ว
จวงอวี้เหยียนรู้สึกเพียงความเย็นยะเยือกและเจ็บปวดแปลบที่ทะเลจิต อวัยวะภายในทั่วร่างราวกับกำลังแตกสลาย
“เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญสายดนตรี!”
นางกุมกลางอก พลางคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งแล้วจ้องหลินอินด้วยสายตาโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด
น้ำเสียงที่มักจะดัดจริตเป็นประจำ ตอนนี้เจ้าตัวก็ขี้เกียจจะเสแสร้งแล้ว
ชั่วพริบตานั้น นางคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ วันที่อยู่หน้าเมืองเฟิงตู ดูเหมือนนางจะได้ยินเสียงเซียวแว่วมา
“เฮอะ! คิดจริงหรือว่าข้ามีแค่ไม้ตายแค่นี้!”
จวงอวี้เหยียนกลืนโอสถรักษาบาดแผลลงไปหลายเม็ด ทนความเจ็บปวดที่ทะเลจิตและอวัยวะภายใน ก่อนจะตวาดก้องพร้อมกับรีบผสานมือร่ายอาคม แล้วดึงอาวุธผูกชะตาออกมาจากตันเถียน นั่นคือพัดกลมเล่มหนึ่ง