กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าสัตว์เลี้ยงวิญญาณของเจ้า ข้าขอยืมมาเล่นหน่อยนะ
เสียงขลุ่ยแว่วหวานระคนโศก
กลีบดอกไม้ร่วงโปรยปรายตามเงา แดงฉานดั่งสายฝน แสงอาทิตย์อัสดงทอดไกลสุดสายตา
“มะ...ไม่เอา”
“ไอ้คนโง่ ป้ายบัญชาอยู่ที่ไหน!”
กลีบดอกไม้นับไม่ถ้วนพุ่งทะลุร่างของจวงอวี้เหยียน ดวงตาของนางฉายแววสิ้นหวัง เพราะดวงจิตวิญญาณที่สิงอยู่ในร่างนางกลับใช้นางเป็นเครื่องสังเวยค่ายกล
นางยังไม่ได้เหินสู่แดนเซียน นางจะตายที่นี่ไม่ได้...
พลังชีวิตในกายค่อย ๆ เหือดหายไปทีละน้อย กลางหน้าผากของจวงอวี้เหยียนเริ่มมีไอแห่งความตายผุดขึ้น นี่คือลางบอกเหตุของคนใกล้ตาย
ชั่วพริบตา ร่างของจวงอวี้เหยียนก็แข็งทื่อ ราวกับตุ๊กตาผ้าไร้ชีวิต นางล้มฟุบลงกับพื้นอย่างหมดท่า