เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพลงนี้มีชื่อว่า ‘สุราด่านกวนซาน’
หลินอินไม่รู้เลยว่าตอนนี้แก้มของตัวเองแดงแค่ไหน แต่ในสายตาของอิ๋นหลิง ต่อให้บอกว่ายังไหวก็เห็นชัด ๆ ว่าเมาจนได้ที่แล้ว
นักรำหลายคนกำลังเต้นรำบวงสรวงวิญญาณอยู่กลางงาน โดยมีนักดนตรีบรรเลงเพลงคลอไปด้วย
“อาอิน เจ้าเมาแล้ว ดื่มต่อไม่ได้แล้วนะ” ฝูอวี้เตือนเธอผ่านทะเลจิต กำชับให้ระวังตัว อย่าดื่มจนเมาไปกว่านี้
“ข้าไม่ได้เมาสักหน่อย”
ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น ปลายนิ้วของหลินอินปล่อยปราณวิญญาณธาตุไม้สีเขียวอ่อนออกมา เพื่อขจัดฤทธิ์สุราในร่างกายให้จางลงเล็กน้อย
“สหายมู่ ท่านเองก็เป็นผู้บำเพ็ญสายดนตรี คิดว่าศิษย์ผู้บรรเลงพิณคนนี้เล่นได้เป็นอย่างไรบ้าง?”
จู่ ๆ ประมุขวังเพียวเหมี่ยวก็หันมาถามเธอ
พอได้ยินแบบนั้น หลินอินก็เอียงหูตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง แม้เสียงพิณของศิษย์คนนี้จะยังเทียบกับศิษย์พี่ไม่ได้ แต่ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเบา