เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 ปรมาจารย์ใหญ่อสูรยุทธ์! ศรเดียวเหินเวหา! (ตอนปลาย)
พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออก แขนทั้งข้างของซูฉางคงพลันชาด้านไร้ความรู้สึก ร่างปลิวกระเด็นถอยหลังไปอย่างไม่อาจควบคุม กระแทกต้นไม้ใหญ่ในป่าแตกหักเสียงดังลั่นไปสี่ห้าต้น จึงหยุดยั้งแรงถอยไว้ได้!
"ถานโหยวผู้นี้... น่ากลัวเหลือเกิน! ทั้งปราณแท้ พลังอสูร และสภาพร่างกาย ล้วนแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด!"
ซูฉางคงรู้สึกปวดแปลบชาหนึบที่แขนซ้าย ในใจเคร่งเครียดถึงที่สุด
ถานโหยวเป็นปรมาจารย์ห้าปราณมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน บัดนี้ผสานเข้ากับแก่นผลึกอสูรมารชั้นสูง จึงไร้จุดอ่อนโดยสิ้นเชิง ปราณแท้เปี่ยมล้น พลังอสูรทรงอานุภาพ เพียงลงมืออย่างไม่ใส่ใจก็เทียบเท่าการระเบิดพลังสุดกำลังของปรมาจารย์ห้าปราณทั่วไปแล้ว! ระดับชีกังเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา จึงอ่อนแอไม่ต่างจากทารกแบเบาะ!
"ตึก ตึก ตึก ตึก!"
หัวใจของซูฉางคงเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เสียงหัวใจอันหนักหน่วงทรงพลังสะเทือนก้องไปไกลหลายร้อยเมตร โลหิตแท้จริงในหัวใจแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ร่างกายยืดขยาย กล้ามเนื้อพองโต เลือดอันร้อนรุ่มย้อมผิวหนังจนแดงฉาน เส้นเอ็นปูดโปนขึ้นเป็นลำ กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตที่ไม่คล้ายเผ่ามนุษย์พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
"ฟู่ ฟู่ ฟู่!"