เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 ปรมาจารย์ใหญ่อสูรยุทธ์! ศรเดียวเหินเวหา! (ตอนต้น)
"คนของสมาคมดับสูญ..."
จิตใจของซูฉางคงหนักอึ้งขึ้นมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้น ชายชราในชุดคลุมสีดำผู้นั้นมิใช่ใครอื่น แต่เป็นฉีจิ้น ทูตชุดดำแห่งสมาคมดับสูญที่เคยพบในเทือกเขาเฮยเหยียนนั่นเอง
คราวนั้นเขาตัดหัวชีกัง สำแดงพลังรบอันน่าสะพรึงกลัวจนบีบให้ชายชราชุดดำต้องพาขู่ถัวเผ่นหนีไป บัดนี้อีกฝ่ายกลับมาเยือนถึงที่อีกครา ซ้ำยังพาบุรุษผมขาวแปลกหน้ามาด้วยอีกคน
เมื่อครู่เป็นเพราะตนใช้ใยไหมสวรรค์ค้นหาผู้เฒ่าร้อยพิษ จึงบังเอิญตรวจพบคนทั้งสองที่ซ่อนตัวอยู่
ลำพังชายชราชุดดำยังพอทำเนา ทว่าบุรุษผมขาวผู้นั้นกลับน่ากลัวถึงขีดสุดอย่างแท้จริง อีกฝ่ายมิได้จงใจซ่อนเร้นกลิ่นอาย และมิได้จงใจปลดปล่อยออกมาแม้แต่น้อย เพียงยืนอยู่อย่างตามสบาย ก็ทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวอันไม่ธรรมดา!
"เมื่อครู่นั่นมันวิชาอสูร... พวกมันคือพวกผู้ฝึกยุทธ์อสูรหรือ? น่ากลัวเหลือเกิน... ขาข้าสั่นไปหมดแล้ว? เจ้าบุรุษผมขาวนั่นเป็นตัวประหลาดอันใดกัน?"
ด้านตวนมู่เหอยิ่งรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ จำได้ทันทีว่าผู้ที่ก้าวออกมาจากเงามืดคือผู้ฝึกยุทธ์อสูร ซ้ำกลิ่นอายยังน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง