เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298 ลมหายใจเต่าก่อกำเนิด! ผันแปรหลังกำเนิดคืนสู่ก่อกำเนิด! (ตอนต้น)
“ไม่!”
ชายชุดเทาแห่งสำนักตงอวิ๋นซัดฝ่ามือเข้าใส่ไอเย็นที่พุ่งจู่โจมเข้ามา หวังจะใช้ปราณแท้อันหนาทึบผลักดันมันออกไป ทว่าทันทีที่สัมผัสถูก เขากลับแผดเสียงคำรามอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ
เพียงเพราะปราณแท้ที่บำเพ็ญเพียรมาเนิ่นนานหลายปี ยามอยู่ต่อหน้าไอเย็นสีฟ้าครามสายนี้ ช่างเปราะบางน่าเวทนายิ่งนัก มันถูกกลืนกินและแช่แข็งในชั่วพริบตา ก่อนจะลุกลามแล่นขึ้นสู่ร่าง กลายเป็นผลึกน้ำแข็งหนาเตอะ เพียงพริบตาเดียว ชายชุดเทาก็ถูกผนึกอยู่ภายในผลึกน้ำแข็ง ใบหน้ายังคงหลงเหลือแววหวาดผวาและความเคียดแค้น
“เพลงดาบขังเมฆา!”
ชายหนุ่มท่าทางเย็นชาผู้ถือดาบ กวัดแกว่งดาบยาวในมือจนกลายเป็นข่ายประกายดาบ หนาแน่นดั่งสายฝนโปรยปราย แม้น้ำสาดก็ยังมิอาจเล็ดลอด ทว่าก็ไร้ประโยชน์!
“แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!”
ข่ายประกายดาบที่ฟาดฟันออกไปพลันแข็งตัว ร่างของเขาก็ถูกแช่แข็งตามไปด้วย
ในบรรดาคนทั้งสี่จากสำนักตงอวิ๋น มีเพียงผู้เดียวที่รอดชีวิต นั่นคือไป๋อวิ๋นเหอ
ขนกายของไป๋อวิ๋นเหอลุกชัน ด้วยตบะอันลึกล้ำจึงล่วงรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาได้ล่วงหน้า ขณะล่าถอยสุดกำลัง ภาพเงาชีพจรสวรรค์ทั้งเจ็ดสายก็ผุดขึ้นมา เขาปลดเสื้อคลุมสีขาวออก ชักนำปราณวิญญาณฟ้าดิน ซัดฝ่ามือออกไปอย่างต่อเนื่อง!