เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246 ศึกนองเลือดลั่วรื่อ! ทะยานควบข้ามสมรภูมิ! (ตอนต้น)
ซูฉางคงหารู้ไม่ว่า บัดนี้ตนเองได้ตกเป็นเป้าสายตาของยอดฝีมือผู้น่าสะพรึงกลัวเข้าเสียแล้ว
ในฐานะ 'หงเจิ้นเซี่ยง' ซูฉางคงควบม้ามุ่งหน้าสู่ทุ่งหญ้าลั่วรื่อพร้อมกับเหล่ายอดทหารแห่งทัพม้าเหล็กต้าเฟิง
สามวันให้หลัง ณ ทุ่งหญ้าลั่วรื่อ
มองออกไปแต่ไกล ทุ่งหญ้าลั่วรื่อราบเรียบสุดลูกหูลูกตา มีเพียงมวลพฤกษาบุปผาชาติ หญ้าที่สั้นดูราวกับแปรงขนสัตว์ ส่วนที่ยาวนั้นสูงท่วมถึงหัวเข่า ยามสายลมพัดผ่านยอดหญ้าพลิ้วไหว ชวนให้รู้สึกสงบเงียบสงัด กลิ่นหอมสะอาดของยอดหญ้ายังอบอวลลอยล่องในอากาศ
ที่นี่คือทุ่งหญ้าลั่วรื่อ สุดปลายทุ่งหญ้าคืออาณาเขตของเผ่าคนเถื่อนหมาป่าดุร้าย และเพื่อสกัดกั้นการรุกรานจากพวกมัน บริเวณชายขอบทุ่งหญ้าจึงได้สร้างปราการลั่วรื่อขึ้นมา กำลังพลส่วนใหญ่ของทัพม้าเหล็กต้าเฟิงล้วนประจำการอยู่ที่นี่ตลอดทั้งปี
"นี่น่ะหรือปราการลั่วรื่อ?"
ซูฉางคงมองเห็นปราการลั่วรื่อแต่ไกล ตัวป้อมปราการสร้างขึ้นจากศิลาสีดำ กำแพงเมืองก่อสูงตระหง่านกว่าสิบจั้ง บนเชิงเทินเรียงรายไปด้วยทหารหาญในชุดเกราะสีทมิฬ
ขนาดของปราการลั่วรื่อแห่งนี้มิได้ด้อยไปกว่าเมืองระดับอำเภอแม้แต่น้อย ไม่เพียงมีทัพม้าเหล็กต้าเฟิงประจำการอยู่ถึงสามสี่แสนนาย ยังมีหน่วยส่งกำลังบำรุงอีกนับไม่ถ้วน รวมแล้วมีกำลังพลไม่ต่ำกว่าห้าแสนนายเลยทีเดียว!
"แม่ทัพหงกับท่านเจ้าเมืองเผยมาถึงแล้ว! เปิดประตูเมือง!"