เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 245 ดวงตาปราณวิญญาณ! ประมุขใหญ่บัวดำ! (ตอนปลาย)
ซูฉางคงเอ่ยกับตี๋เหินประโยคหนึ่ง ให้เขานำคันธนูกลับไปคืนแก่ทหารของเมืองอำเภอเป่ารุ่ย
"ขอรับ!" ตี๋เหินขานรับอย่างนอบน้อม
ปล่อยให้เมืองอำเภอเป่ารุ่ยจัดการสะสางความวุ่นวายที่นี่กันเอง ทั้งสองจึงออกเดินทางกลับสู่เมืองต้าเฟิงโจว
ขบวนผู้ฝึกยุทธ์คนเถื่อนชั้นยอดกลุ่มนี้ เดิมทีฝ่ายเผ่าคนเถื่อนหมาป่าดุร้ายฝากความหวังไว้อย่างสูงลิ่ว หวังว่าจะสร้างความปั่นป่วนครั้งใหญ่ในเมืองต้าเฟิงโจว ทว่าผลลัพธ์กลับก่อให้เกิดเพียงระลอกคลื่นเล็กจ้อย แล้วก็ถูกซูฉางคงกวาดล้างจนสิ้นซาก!
"เป็นจริงดังคาด... ซูไท่ไหลผู้นี้มิได้ด้อยไปกว่าเจิ้นเซี่ยงเลยแม้แต่น้อย!"
ณ จวนเจ้าเมืองต้าเฟิงโจว ย่อมเป็นธรรมดาที่เผยหยางจะได้รับข่าวนี้เป็นคนแรก ในใจอดทึ่งกับประสิทธิภาพในการทำงานของซูฉางคงมิได้ ออกไปเพียงเที่ยวเดียว ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สังหารผู้ฝึกยุทธ์คนเถื่อนที่ลอบแฝงตัวเข้ามาจนหมดสิ้น!
เผยหยางรู้สึกฮึกเหิมยิ่งนัก หวังว่าสิ่งตอบแทนที่ตนยอมจ่ายไปจะคุ้มค่ายิ่งกว่าสิ่งใด เพื่อให้ซูฉางคงช่วยตนและทัพม้าเหล็กต้าเฟิงเอาชนะศึกนองเลือดในครั้งนี้ได้