เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 ปราณโลหิตสิบแปรเปลี่ยนหล่อหลอมเตาหลอม! อำนาจดาบฟ้าดิน! (ตอนปลาย)
ซูฉางคงจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนเพลงดาบ ทันใดนั้น จิตใจพลันเกิดการหยั่งรู้
วูบ!
เป็นจริงดังคาด ผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ สายลมแผ่วเบาระลอกหนึ่งก็พัดผ่านเข้ามา ชั่วขณะนี้เขารับรู้ได้ถึงความรู้แจ้งอันกระจ่างแจ้ง ในจังหวะที่สายลมเริ่มพัด จึงตวัดฟันดาบออกไปตามกระแสลม
ดาบนี้ผ่อนคลายและเป็นไปตามธรรมชาติ เป็นดาบที่ฟันออกไปตามใจปรารถนา ทว่าทั้งความเร็วและพละกำลังกลับเหนือล้ำกว่ายามที่เขาตั้งใจฟันออกไปอย่างยิ่งยวด!
"ชัวะ!"
ทันทีที่คมดาบฟาดฟัน ประกายดาบอันเยียบเย็นสายหนึ่งพลันกรีดผ่านอากาศ ราวกับจันทร์เสี้ยวที่เย็นเยียบและคมกริบ
"โครมคราม!"
ไร้สุ้มเสียงเตือนล่วงหน้า กำแพงลานบ้านที่สลักขึ้นจากหินผาซึ่งอยู่ห่างออกไปสองจั้งถูกตัดขาดสะบั้นออกจากตรงกลาง กำแพงที่ขาดครึ่งพังทลายร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังกึกก้อง แตกกระจายเกลื่อนกลาด!
"นี่มัน... ปราณแกร่งดาบของข้าเหือดแห้งไปแล้วชัดๆ แต่อานุภาพของดาบนี้กลับทัดเทียมกับยามที่ใช้ปราณแกร่งดาบเลยงั้นหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ปราณแกร่งดาบยากจะหลุดพ้นจากกายไปได้ไกลขนาดนี้..."