เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 ปราณโลหิตสิบแปรเปลี่ยนหล่อหลอมเตาหลอม! อำนาจดาบฟ้าดิน! (ตอนกลาง)
ปราณโลหิตทั่วร่างของซูฉางคงเริ่มพลุ่งพล่าน ไอกระแสสีเลือดพวยพุ่งออกจากรูขุมขน มังกรยาวสีเลือดสายหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ มันควบแน่นจนแข็งแกร่งอย่างยิ่ง เกล็ดมังกร หัวมังกร กรงเล็บมังกร ล้วนมองเห็นกระจ่างตา มีชีวิตชีวาดั่งมีลมหายใจ แววตาเปี่ยมประกาย คล้ายเป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ
นี่คือภาพประจักษ์ยามปราณโลหิตบรรลุถึงเก้าแปรเปลี่ยนระดับสูงสุด!
ครั้นปราณโลหิตพุ่งทะยานไม่หยุดยั้ง มังกรยาวสีเลือดก็ขดตัวเป็นวงกลม เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นตามลำตัว เปลวไฟสีชาดแผดเผาร่างมังกร เคี่ยวกรำให้หลอมแน่นเพื่อผลัดเปลี่ยนสู่ขั้นใหม่!
ร้อน! ร้อนรุ่ม! ร้อนแผดเผาดั่งร่างกายจะมอดไหม้เป็นจุณ!
ซูฉางคงรู้สึกราวกับตนเองตกอยู่ในเตาหลอม ร้อนจนร่างแทบกลายเป็นเถ้าถ่าน เหงื่อที่เพิ่งซึมออกจากรูขุมขนทั่วร่างพลันถูกเผาไหม้กลายเป็นไอระเหย ผิวพรรณแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ หากมีผู้ใดบังอาจแตะต้อง เนื้อหนังคงถูกเผาจนเกรียมไหม้เป็นตอตะโก
เขาไม่เอ่ยวาจา นั่งขัดสมาธิหลับตา อดทนสะกดกลั้นอย่างเงียบงัน เขารู้ดีว่านี่คือการผลัดเปลี่ยนของปราณโลหิต จากภายในสู่ภายนอก และเป็นด่านที่จำต้องผ่านพ้นไปให้ได้ หากกระทั่งความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ยังทนไม่ได้ จะพูดถึงการเป็นยอดฝีมือแห่งวิถียุทธ์ หรือแสวงหาความเป็นอมตะอายุวัฒนะได้อย่างไร?