เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 อาวุธเทพสังหารอสูร! เพลงดาบตัดอมตะ! (ตอนปลาย)
ซูฉางคงลอบตระหนกในใจ คืนนั้นเฟิงม่อยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์จริงๆ แต่หลังจากออกล่ามาหนึ่งเดือน กลืนกินผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปราณโลหิตไปสิบกว่าคน รวมทั้งยอดฝีมืออย่างกงป้า ทำให้สภาพร่างกายฟื้นฟูกลับคืนมาราวแปดถึงเก้าส่วนแล้ว
เพียงแค่กลิ่นอายสายหนึ่ง ก็ทำให้ใจสั่นสะท้าน ขวัญหนีดีฝ่อ สั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ!
“ไอ้หนู! ขัดขืนให้เต็มที่เถอะ! ข้าน่ะชอบให้เหยื่อดิ้นรนที่สุด! รสชาติถึงจะบ่มเพาะจนเลิศรสที่สุดอย่างไรเล่า!”
เฟิงม่อเผยร่างจริงของอสูรมาร รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าชราอันดุร้ายปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงแหบพร่าและหนักแน่น
ทว่าสิ่งที่ทำให้มันประหลาดใจคือ เมื่อตนเผยร่างอันทรงพลังออกมา บนใบหน้าของซูฉางคงกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังหันไปตะโกนใส่ด้านหลังของมันด้วยความยินดี “อสูรมารตนนี้ปรากฏตัวแล้ว! ท่านผู้อาวุโสร่วมมือกับข้า สังหารมันเสีย!”
“อะไรนะ? ยังมีคนอื่นอยู่อีกรึ?”