เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 ตระกูลใหญ่พันปี! อสูรมารกลายเป็นผลึก! (ตอนต้น)
ซูฉางคงหอบหายใจติดๆ กันหลายครา รู้สึกโล่งใจขึ้นเป็นระลอก
ช่วงเวลานี้ต้องแบกรับแรงกดดันไม่น้อย หวาดระแวงว่าเฟิงม่อจะบุกมาถึงหน้าประตูบ้าน ทำให้จำต้องทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนักหน่วง แม้ยามปกติจะขยันฝึกซ้อมอยู่แล้ว แต่การถูกบีบคั้นกับการฝึกปรืออย่างอิสระเสรีย่อมให้ความรู้สึกที่ต่างกัน
ทว่าบัดนี้ อสูรมารตนนี้ถูกเขาสังหารลงด้วยมือตนเองแล้ว!
อสูรมารช่างอัศจรรย์นัก แต่หาได้เป็นอมตะไม่ หากอาศัยดาบในมือก็ฟาดฟันปลิดชีพมันได้เช่นกัน!
“เผาศพมันทิ้งเสีย”
ซูฉางคงหยุดพักเพียงครู่เดียว ก็เตรียมจะทำลายศพกลบร่องรอยของเฟิงม่อให้สิ้นซาก อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงอสูรมาร ไม่อาจรู้ได้ว่าจะตายสนิทจริงหรือไม่ มีเพียงเผาให้แหลกเป็นจุณเท่านั้นจึงจะวางใจได้อย่างแท้จริง!
เด็กหนุ่มรีบรวบรวมกิ่งไม้ฟืนในป่าร้างทันที พร้อมกับราดน้ำมันดินที่นำติดตัวมาจากพรรควาฬยักษ์ลงไป ด้วยตัวช่วยนี้จึงจุดกองเพลิงขนาดใหญ่ที่สามารถเผาทำลายซากศพได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะรวบรวมชิ้นส่วนร่างที่แหลกเหลวโยนลงไปในกองไฟจนหมดสิ้น