เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 อาวุธเทพสังหารอสูร! เพลงดาบตัดอมตะ! (ตอนต้น)
ซูฉางคงฟันดาบออกไปตามแนวขวาง เพลงดาบนี้ดูผิวเผินไร้ความโดดเด่น ทว่าบนคมดาบตัดเหล็กกลับมีปราณดาบสีฟ้าครามเจือประกายโลหิตโอบล้อม กรีดผ่านอากาศจนทิ้งรอยแผลลึกเป็นแนวยาวเนิ่นนานไม่จางหาย ราวกับตัดผ่าความว่างเปล่าจนขาดสะบั้น
“ชิ้ง!”
ประกายดาบสว่างวาบ ปราณดาบพุ่งพล่าน ภาพอันน่าตื่นตะลึงปรากฏขึ้นต่อสายตา มวลน้ำตกที่ไหลเชี่ยวกรากพลันถูกตัดขาดเป็นสองท่อน ประหนึ่งถูกอาวุธเทพแห่งภูตพรายฟันผ่าน!
สายน้ำช่วงล่างกลวงโบ๋ เผยให้เห็นโขดหินด้านหลัง ขณะที่มวลน้ำตกช่วงบนกลับถูกพลังไร้สภาพขวางกั้นเอาไว้
“ซ่า!”
กระทั่งซูฉางคงร่อนตัวลงแตะโขดหินกลางลำธาร ผ่านไปชั่วหนึ่งหรือสองลมหายใจ มวลน้ำตกจึงพรั่งพรูไหลทะลักลงมาอีกครา ส่งเสียงดังกึกก้องกังวาน!
ชักดาบตัดม่านน้ำตก! อานุภาพของดาบเล่มนี้ชวนให้ผู้คนขนลุกชัน ขวัญผวาจนยากจะเชื่อว่าใต้หล้าจะมีเพลงดาบอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้อยู่จริง นี่มิใช่ขอบเขตที่มนุษย์จะเอื้อมถึงได้แล้ว!
“ร้ายกาจ... ร้ายกาจเกินไปแล้ว! เมื่อโคจรปราณดาบ อานุภาพของดาบนี้เหนือล้ำกว่ายามใช้ตัวดาบเป็นสื่อกลางกักเก็บสะสมพลังจนถึงขีดจำกัดแต่กาลก่อนเสียอีก ซ้ำยังไม่ผลาญปราณแก่นแท้และจิตวิญญาณจนหมดเกลี้ยงในไม่กี่ดาบจนตกอยู่ในสภาพอ่อนล้า นี่สิถึงจะเป็น... ปราณดาบที่แท้จริง!”