เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 เผาหอคัมภีร์ยามราตรี! ความวุ่นวายแห่งวาฬยักษ์! (ตอนต้น)
ทว่าซูฉางคงสังเกตเห็นว่า ยามว่างหลิวเกิงมักเข้ามาตีสนิท ซ้ำยังคอยซักไซ้เรื่องราวในอดีต จึงคาดเดาว่าอีกฝ่ายคงคิดจะหยั่งเชิงสืบประวัติตนเป็นแน่
เขาจึงใช้คำกล่าวอ้างเดิม ตอบไปว่าบ้านเกิดอยู่หมู่บ้านโว่นิวที่ห่างออกไปหลายพันลี้ บิดามารดาล่วงลับไปหมดแล้ว ส่วนตนก็ร่อนเร่พเนจรในยุทธภพมานานหลายปีโดยมิได้กลับไปอีกเลย
ยุคสมัยนี้ข่าวสารส่งถึงกันได้ยาก การจะไปสืบหาความจริงล้วนเปลืองแรงและเสียเวลา ต่อให้ดั้นด้นไปสืบจนรู้ว่าไม่มีคนชื่อนี้อยู่จริง เขาก็ยังอ้างได้อยู่ดีว่าจากหมู่บ้านมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ การจะไม่มีใครจำตนได้ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา
นอกจากนี้ยังสังเกตเห็นว่าหลิวเกิงมีพื้นฐานด้านการปรุงโอสถอยู่บ้าง สามารถแยกแยะสมุนไพรชนิดต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังควบคุมฟืนไฟได้อย่างแม่นยำ ซูฉางคงจึงแสร้งเอ่ยถามอย่างไม่เจาะจง "เจ้าเองก็เป็นวิชาปรุงโอสถด้วยหรือ"