0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 ยั่วยุ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด จวินอวี่ก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้น

จวินอวี่บิดขี้เกียจ เขารู้สึกว่าร่างกายเปี่ยมด้วยพละกำลังทั้งเรือนกาย กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บ ที่แท้วรยุทธ์ฝึกกายาภายนอกนี้ก็มีด้านพิเศษเช่นนี้ด้วย แม้การบำเพ็ญคาถาวิชาเซียนวิถีเซียนจะทำให้เข้าสู่ระดับเซียนฟ้าได้เร็วกว่า ทว่าตนนั้นมีรากฐานแต่กำเนิด นี่คือข้อได้เปรียบที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดจากครรภ์มารดา แต่เมื่อข้อได้เปรียบชัดเจนเกินไปก็กลับกลายเป็นข้อเสีย ยิ่งไปกว่านั้นลูกแก้วสีดำในร่างกายยังคอยขัดขวางการบำเพ็ญของตนอยู่ตลอดเวลา

ขณะนี้จวินอวี่พลันเกิดความคิดขึ้นมาบ้าง รู้สึกว่าผู้ที่มัวแต่ให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญวรยุทธ์ฝึกพลังภายในนั้นดูเหมือนจะหลงเข้าสู่ทางที่ผิด การบำเพ็ญร่างกายต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด หากไม่มีกายเนื้อที่แข็งแกร่งแล้วจะทนรับพลังแท้เหล่านั้นได้อย่างไร

ร่างกายเปรียบเสมือนภาชนะใส่น้ำ ส่วนพลังแท้ก็เหมือนน้ำ หากภาชนะของตนไม่แข็งแรงพอ จะทนรับแรงบีบอัดของน้ำได้อย่างไร เมื่อคิดเข้าใจหมดสิ้นแล้ว จวินอวี่พลันรู้สึกว่าตนเองสบายใจขึ้นมาก

“อวี่เอ๋อร์...” เสียงของบรรพชนลอยยาว ๆ ลอดมาจากนอกถ้ำพำนัก

“ในเมื่อตื่นแล้วเหตุใดไม่ยอมออกมาบำเพ็ญต่อเล่า” บรรพชนดูจะโกรธอยู่บ้าง จวินอวี่รีบกระโดดขึ้นฝั่งทะเลสาบ สวมเสื้อคลุมชั้นนอก จัดแจ้งอาภรณ์เล็กน้อยแล้ววิ่งออกไปนอกถ้ำ