ตอนที่ 268 เปิ่นหวังเจอเจ้าครั้งใด จะตีเจ้าครั้งนั้น

ตอนที่ 268 เปิ่นหวังเจอเจ้าครั้งใด จะตีเจ้าครั้งนั้น

หนานสือสิงพลันแย้มยิ้ม

เขาเดินเลี่ยงกู้เหยียนจือ ตรงดิ่งไปยังโต๊ะหิน ภายใต้สายตาตะลึงงันของเถาเถา เขายกชามเนื้อต้มพริกหม่าล่าใบนั้นขึ้นมา หยิบตะเกียบ แล้วสวาปามคำโตอย่างไม่สนใจผู้ใด

เนื้อแผ่นเผ็ดร้อนลวกปากลื่นลงสู่ลำคอ ดุจดั่งกองไฟที่จุดประกายในร่างเขาขึ้นมาชั่วพริบตา

เขากินอย่างรวดเร็วและร้อนรน ราวกับจะกลืนกินความไม่ยินยอมและความคับแค้นใจทั้งหมดลงไปพร้อมกับเนื้อชามนี้

ก้นชามเกลี้ยงเกลา

หนานสือสิงวางชามลง ใช้หลังมือปาดคราบน้ำมันพริกสีแดงที่เปรอะมุมปาก กิริยาหยาบกระด้าง ทว่ากลับแฝงด้วยความดิบเถื่อนอย่างบอกไม่ถูก

“ข้าวข้ากินแล้ว สุราเลี้ยงส่งนี้ก็นับว่าได้ดื่มแล้ว” เขาชะงักไปเล็กน้อย มองเถาเถา เสียงแหบแห้งทว่าหนักแน่นดังก้อง

“ส่วนหนี้ก้อนนั้นที่เจ้าติดค้างข้า…”

“ข้าจดจำไว้แล้ว”