ตอนที่ 266 เราสองไม่ติดค้างกัน?

ตอนที่ 266 เราสองไม่ติดค้างกัน?

เถาเถาทิ้งตัวเกาะอยู่บนร่างของกู้เหยียนจือทั้งตัว ดุจดั่งโคอาลาที่ค้นพบท่อนไม้ที่สบายที่สุด

ปลายจมูกของนางอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของหญ้าสมุนไพร

กลิ่นนี้หอมละมุนยิ่งกว่าเครื่องหอมใด ๆ ราวกับป่าเขาหลังสายฝนขาดเม็ด เปี่ยมด้วยพละกำลังอันสงบนิ่งชวนให้สบายใจ

ผ่านเนื้อผ้าสีแสงจันทรา นางสัมผัสได้ชัดเจนถึงความแน่นหนั่นของแผงอกเขา นั่นมิใช่ก้อนกล้ามเนื้อหยาบกระด้างอย่างคนกักขฬะ หากแต่เป็นมัดกล้ามสมส่วนเปี่ยมพละกำลังที่ได้มาจากการฝึกกระบี่ร่ำเรียนยุทธ์มานานหลายปี

เสียงหัวใจของเขาเต้นสะท้อนผ่านทรวงอก หนักแน่นทว่าแอบสับสนผิดจังหวะไปเล็กน้อยเพราะความแนบชิดของนาง

ร่างกายของกู้เหยียนจือชะงักเกร็ง มือที่ยกขึ้นชะงักค้างกลางอากาศอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็วางลงบนแผ่นหลังของนางอย่างจนใจระคนตามใจ ลูบเบา ๆ อย่างอ่อนโยน กลางฝ่ามืออบอุ่น