ตอนที่ 229 ข้าร่วมด้วย

ตอนที่ 229 ข้าร่วมด้วย

ชิงไต้ขานรับแล้วถอยออกไป

เพียงชั่วครู่ เหลียนชิงเลี่ยในชุดดำสนิท รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผายก็ก้าวเดินเข้ามา

ทันทีที่เขาก้าวเข้าเรือนมา ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศพิลึกพิลั่นที่แทบจะควบแน่นจนจับต้องได้

คนหนึ่งใบหน้าแดงซ่านนอนอยู่บนเตียง ใช้ผ้านวมห่อร่างตนเองไว้แน่นหนาราวกับดักแด้

อีกคนหนึ่งโบกพัดไปมายิ้มกริ่มประดุจจิ้งจอกเฒ่า

ยังมีอีกผู้หนึ่ง ขาวผ่องราวหิมะ เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เป็นดั่งภูเขาน้ำแข็งที่ไม่อาจละสายตาได้

ส่วนเถาเถาผู้เป็นจุดศูนย์กลางของพายุลูกนี้ กำลังถือเศษกระดาษสองสามแผ่นไว้ในมือ สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความกระตือรือร้น

บนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเหลียนชิงเลี่ย จึงปรากฏอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาได้ยากยิ่ง

นี่เขา... เดินผิดที่กระมัง