กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 118 พกจี้หยกของชายทั้งสี่คนหนี
น้ำเสียงของกู้เหยียนจือยังคงอ่อนโยนถึงเพียงนั้น ราวกับสายลมวสันต์ที่สามารถปลอบประโลมความร้อนรุ่มและกระสับกระส่ายทั้งมวลในจิตใจผู้คนให้สงบลงได้
“ข้าไม่รู้ว่าโลกใบนั้นของเจ้าเป็นเช่นไร และไม่รู้เช่นกันว่าสิ่งของเหล่านี้อยู่ที่นั่นยังจะใช้ได้หรือไม่”
เขาเอ่ยพลางยื่นห่อผ้าในมือให้แก่เถาเถา “แต่ข้าคิดว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ทองคำย่อมต้องเป็นสิ่งมีค่าสากลเสมอ”
“เจ้ารับไว้เถิด ภายหน้าไม่ว่าจะพบเจอความยากลำบากอันใดก็อย่าได้ปล่อยให้ตนเองต้องทนลำบาก”
“ต้องกินข้าวให้ดี ใช้ชีวิตให้ดี และต้องมีความสุขมาก ๆ นะ”
วาจาเหล่านี้ของเขาเอ่ยออกมาได้อย่างอ่อนโยนและใส่ใจยิ่งนัก
ทำให้ขอบตาของเถาเถาพลันแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา