ตอนที่ 235 รอนางมีกำลังหนุนที่มั่นคงแข็งแกร่ง ก็จะหอบข้าวของหนีเตลิด

ในเสี้ยวเค่อที่แลเห็นอีนั่ว จื้อเอ๋อร์ที่เดิมทีหลบอยู่ด้านหลังเริ่นซวนซวนและกอดขานางไว้ ก็พลันพุ่งตัวออกไปประดุจลูกกระสุนปืนใหญ่ตัวน้อยในทันใด

“อีนั่ว~”

จื้อเอ๋อร์เหมือนผู้เป็นพ่อ ไม่ชอบยิ้ม ยามปกติมักจะปั้นหน้าขรึมดูเคร่งขรึมนัก ทว่ายามนี้กลับแย้มยิ้มอย่างสดใสเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ ทั้งยังเผยให้เห็นฟันน้ำนมซี่น้อยสีขาวสะอาดเรียงตัวเป็นระเบียบแถวหนึ่ง

มี่เสวี่ยเดินวนเวียนอยู่ข้างกายเขา ส่ายหางไปมาอย่างรื่นเริงใจ

“จื้อเอ๋อร์น้องชาย~”

อีนั่วก็จำเขาได้ในแวบแรกเช่นกัน แม้วัยสองขวบจะเป็นวัยที่ยังจำความไม่ได้ และทั้งสองต่างแยกจากกันมาเกือบหนึ่งปีแล้ว ต่างฝ่ายต่างสูงขึ้นไม่น้อย ทว่าความพลัดพรากนั้นราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน