กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ถึงตาเจ้าแล้ว”
เขาจ้องมือของเขาเขม็ง เห็นเฉวียนจิ่วโจวยกกาชาขึ้นรินใส่ถ้วยของตน ทว่ากลับชะงักไปกะทันหัน
“ไอ้หยา หมดเสียแล้ว”
“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะหมดเล่า”
เขาคว้ากาชามาดู ก็พบว่าข้างในว่างเปล่าจริง ๆ
เฉวียนจิ่วโจวมองเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี
ยามนี้เขามั่นใจเต็มสิบส่วนว่าในชานี้มีลับลมคมใน แต่ตัวไร้ประโยชน์กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ยังคงดื่มต่อไป
เป็นดังคาด รถม้าที่แล่นกลับวังไปได้เพียงครึ่งทาง ก็เห็นสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นพิกลขึ้นมา
เขาขมวดคิ้ว คล้ายพยายามสะกดกลั้นอะไรกันสุดชีวิต เอ่ยกับเจียงอวิ๋นซีว่า “ฝ่าบาท เราคล้ายมีของตกหล่นไว้บนถนน เราขอลงจากรถกลับไปหาดูก่อน!”
กำลังจะลงจากรถ กลับถูกเฉวียนจิ่วโจวคว้าข้อมือเอาไว้