เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงอวิ๋นซีรู้ว่าเขาคือหมาป่า แท้จริงแล้วแสร้งทำเป็นลูกสุนัขน้อยมาโดยตลอด
นายพรานชั้นยอดมักจะปลอมตัวเป็นเหยื่อ “ลูกสุนัขน้อย” กระดิกหางให้นาง กะพริบตาปริบ ๆ ส่งเสียงเห่าออดอ้อน เพื่อให้นางก้าวเข้าไปในหลุมพรางด้วยตนเอง
“ยังไม่หมด…”
นางตอบเขาว่าระดูยังไม่หมด ทว่าเขาไม่มีความคิดที่จะหยุดลงแม้แต่น้อย กัดปลดกระดุมคอเสื้อของนางอย่างดุดัน ดั่งหมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังล่าเหยื่อ
เจียงอวิ๋นซีสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบเป็นริ้ว ๆ บนลำคอ อยากจะผลักเขาออก ระหว่างที่ดิ้นรน ปิ่นปักผมก็ร่วงหล่น เกศาดำนุ่มสลวยดำขลับดุจแพรไหมแผ่สยายอยู่บนหมอน
เขาเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะซบลงที่ซอกคอนาง ยิ่งทวีความดุดันขึ้นไปอีก
นางพลันเข้าใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ใช่หมาป่าตัวหนึ่ง หากแต่เป็นสุนัขที่กำลังทำเครื่องหมายอาณาเขตของตนเอง