ตอนที่ 17 ริมฝีปากของเขานุ่มนิ่มจริงๆ

ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแผ่กลิ่นอายความสงบที่นางคุ้นเคยออกมา ด้วยคิดว่าเขาคืออิ่งปู้หลี นางจึงปลดเปลื้องการระแวดระวังทั้งหมดลง แล้วคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้

แววตาของเฉวียนจิ่วโจวไหววูบเล็กน้อย เขาถอดเสื้อคลุมบนร่างตนออก นำมาห่อตัวนางไว้ชั้นหนึ่ง แล้วแบกขึ้นบนบ่าทันที

ฉลองพระองค์มังกรบนร่างของเขานั้นสะดุดตาเกินไป

ก้าวไปได้เพียงสองก้าว อิ่งปู้หลีจึงเพิ่งพุ่งถลาเข้ามา

เมื่อครู่ในฝูงชนยังซ่อนนักฆ่าไว้อีกหลายคน เขาจัดการพวกมันเสร็จสิ้นแล้วจึงค่อยตามมา ครั้นเห็นเฉวียนจิ่วโจวกำลังจะอุ้มนางขึ้นรถม้าสีม่วงชาดของตน เขาจึงรุดไปข้างหน้าทันควัน

“ท่านอ๋อง ได้โปรดมอบฝ่าบาทให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เฉวียนจิ่วโจวปรายตามองเขาอย่างเย็นชาคราหนึ่ง “อะไรกัน เจ้ากังวลว่าเปิ่นหวังจะคิดร้ายต่อฝ่าบาทหรือ”