ตอนที่ 16 ผู้สำเร็จราชการคงไม่ได้คิดถึงเราหรอกนะ หืม?

เจียงอวิ๋นซีจ้องหน้านาง พลางแสยะยิ้มเย็นชา

“เช่นนั้นมิสู้ เจ้าลองเดาดูเล่า ว่าเรารู้ได้อย่างไร”

ลู่ซ่างอีมีชนักติดหลังอยู่แล้ว พอถูกสายตาเฉียบคมเย็นเยียบนี้จ้องมอง ในใจก็พลันหนาวสะท้านขึ้นมาทันที นางรู้สึกเพียงแรงกดดันมหาศาลถาโถมมาจากเบื้องหน้า หัวเข่าอ่อนยวบ ถึงกับทรุดคุกเข่าลงไป

“ยังเหลือเวลาอีกสิบชั่วยามก่อนพิธีขึ้นครองราชย์ของเราในวันพรุ่ง พวกเจ้าไปหาวิธีเอาเอง แก้ไขได้ไม่ดี ก็ยกหัวมาพบเรา” กล่าวจบ เจียงอวิ๋นซีก็สะบัดแขนเสื้อจากไป

ยังเหลือเวลาอีกสิบชั่วยาม เป็นไปไม่ได้ที่จะแก้ไขให้ดีได้ ต่อให้ช่างปักหลวงแห่งสำนักเครื่องแต่งกายหลวงแต่ละคนจะมีสามเศียรหกกรก็ไม่มีทางแก้ได้ดี

ความเคลื่อนไหวใด ๆ ในห้องทรงพระอักษรล้วนไม่อาจรอดพ้นหูตาของเฉวียนจิ่วโจวไปได้

คนที่เขาจัดวางไว้ข้างกายนาง คือการคุ้มกันและเป็นการจับตาดูไปในตัว