ตอนที่ 13 คือราชาที่เปิ่นหวังปกป้องอยู่นี่เอง

เจียงอวิ๋นหรานยังมิทันได้ตั้งตัวก็ถูกกดลงบนม้านั่งยาวเสียแล้ว เขาตะโกนลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง:

“พวกเจ้ากำเริบเสิบสาน——”

จากนั้นก็ส่งเสียง “อ๊ากกก!!!” ขึ้นมาอีกคำหนึ่ง

องครักษ์ปฏิบัติการตามคำสั่งอย่างเฉียบขาดรวดเร็วฉับไวยิ่งนัก เสียงไม้ฑัณฑ์ราชสำนักกระแทกเนื้อหนังก้องสะท้อนไปทั่วเหนือพระราชวัง เสียงกรีดร้องโหยหวนขององค์ชายเจ็ดนั้นช่างน่าเวทนายิ่งนัก

ร่างในชุดสีเหลืองสว่างสายหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู เจียงอวิ๋นซียืนนิ่งเงียบ ทอดสายตามองดูฉากนี้อย่างเย็นชา

นางต้องการวางกฎ

วางกฎของนาง เจียงอวิ๋นซี

การโบยครั้งนี้ เป็นการโบยให้คนทั่วทั้งวังได้ดู

ยามที่เราเรียกพบเจ้า เดิมทีเจ้าสามารถมาพบเราดี ๆ ได้ แต่กลับดึงดันจะวางท่าใส่เรา เช่นนั้นเจ้า ก็ทำได้เพียงนอนหามเข้ามาแล้ว...