ตอนที่ 14 เราให้เจ้าลูบคลำมัน

เจ้าสุนัขตัวนั้น อา ไม่สิ หมาป่าหิมะ ยอมล่าถอยกลับไปทางประตูอย่างว่าง่ายจริง ๆ มันทอดกายนอนลงอย่างเชื่อฟัง สองอุ้งเท้ายื่นไปข้างหน้า วางคางเกยไว้บนอุ้งเท้า เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ยังไม่ยอมจำนน กรอกกลิ้งไปมาจ้องมองนาง

เฉวียนจิ่วโจวจึงค่อยผละลงมาจากตัวนาง

เจียงอวิ๋นซีประหลาดใจยิ่งนัก “ท่านอ๋องเลี้ยงสุนัขแท้ ๆ ยังจะกลัวหมาป่าอีกหรือ”

เฉวียนจิ่วโจวกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เห็นเป็นเรื่องสมควรยิ่ง “สองสิ่งนี้เป็นพันธุ์เดียวกันรึ”

“รู้สึกว่าไม่ต่างกันเท่าใดนี่…”

มี่เสวี่ยบ้านนาง ตลอดมานางล้วนรู้สึกว่ามันเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่เชื่อฟังตัวหนึ่งเท่านั้น

เฉวียนจิ่วโจวกลับรู้สึกว่าต่างกันลิบลับ