ตอนที่ 3 พระศพเสด็จพ่อหายไปแล้ว

เมื่อเห็นสายตาพิลึกพิลั่นนี้ และนึกถึงตำราสารพัดเรื่องไร้สาระเลอะเทอะที่เจ้าตัวไร้ประโยชน์ผู้นี้ชอบอ่านอยู่เป็นนิจ อ๋องเฉวียนก็เลิกผ้านวมขึ้นดูโดยสัญชาตญาณ ว่าตนเองถูก “ฮิฮิฮิ” ไปแล้วหรือไม่ ครั้นพบว่าไม่มี ถึงได้ลอบถอนหายใจโล่งอก

เจียงอวิ๋นซีเอนกายนอนตะแคงอยู่บนตั่ง มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ มองเขาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์ ประหนึ่งมองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน

“ท่านอ๋องมีโรคศีรษะ อาการปวดศีรษะมิใช่เบา ยามกำเริบขึ้นมาจะปวดศีรษะแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ …”

วาจายังมิทันสิ้นเสียง ก็เห็นสีหน้าของอ๋องเฉวียนแปรเปลี่ยนไป เขายื่นมือเข้ามาหมายจะบีบคอนางให้ตาย นางจึงรีบร้องตะโกนลั่น “เราช่วยเจ้าได้!”

“เราช่วยบรรเทาอาการปวดศีรษะให้เจ้าได้!”

เจียงอวิ๋นซีแบฝ่ามือออก ข้างในมียาลูกกลอนขนาดเท่าเล็บหัวแม่มืออยู่เม็ดหนึ่ง

“นี่คือสิ่งที่เพิ่งทำขึ้นมาเมื่อครู่ เจ้ากินเข้าไปแล้วดูว่าอาการปวดศีรษะทุเลาลงหรือไม่ ก็จะรู้ว่าเราพูดจริงหรือเท็จ!”