ตอนที่ 4 เจ้าจะเอาเราหรือไม่ ก็ตามใจเจ้า

เมื่อเห็นเขาปลดกระดุมเสื้อพลางก้าวประชิดเข้ามาหาตน ม่านตาของเจียงอวิ๋นซีพลันหดเล็กลง

“ผู้สำเร็จราชการ ท่านทำเช่นนี้ด้วยเหตุอันใดอีก”

“เปิ่นหวังปวดเอว”

เขาถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นแผ่นเอวและหลัง เห็นเพียงเขามีทรวดทรงผึ่งผายสง่างาม แผ่นหลังกว้างเอวสอบ เส้นสายโค้งเว้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ผิวกายก็ยังขาวเนียนละเอียดละออไม่ด้อยไปกว่าสตรี

เพียงแต่เสียดายนัก บัดนี้กลับมีรอยเขียวคล้ำเป็นปื้นใหญ่

นี่เป็นผลพวงมาจากการร่วงตกลงมาจากขื่อหลังคาเมื่อวาน

“หมอหลวงที่เปิ่นหวังรับเข้ามาใหม่เป็นสตรี ไม่สะดวกที่จะมารักษาอาการบาดเจ็บให้เปิ่นหวัง ทว่าวันนี้กระดูกปวดร้าวเกินจะทนไหวจริง ๆ วันนี้รักษาอาการปวดศีรษะ ฝ่าบาทก็ช่วยเปิ่นหวังตรวจดูเสียหน่อยก็แล้วกัน”

เจียงอวิ๋นซี “…”

“ตกลง”

แม้จะกระอักกระอ่วนใจยิ่ง ทว่าทำได้เพียงต้องแข็งใจเผชิญหน้ารับมือ นางบอกให้เขานั่งลงบนตั่งนุ่มหน้าโต๊ะตำรา