กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 202 กู้หมิงเป่ยเสียชีวิตในศึก
ลมหนาวราตรีสงัดส่งเสียงครวญคราง ซ่งอวิ๋นซีหลับอยู่บนเตียงข้างเซียวจิ่งหาน พลันสะดุ้งตื่นจากความฝัน พลิกกายสวมชุดฝ้ายอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนเสียงดัง “ศัตรูบุก!”
เซียวจิ่งหานพลิกกายลุกจากเตียง ถือกระบี่เล่มหนึ่งตามมาข้างหลัง ซ่งอวิ๋นซีมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยถามด้วยอารมณ์ซับซ้อน “เจ้าทำได้หรือ อย่าฝืนเลย”
“ข้าทำได้”
แม้มิได้อธิบายมากนัก แต่คำว่า “ข้าทำได้” สามคำนี้ เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นผิดปกติ
เพิ่งถึงประตู เสียงแตรสัญญาณก็ฉีกท้องฟ้ายามค่ำคืน
เสียงนั้นโหยหวนและเร่งร้อน ราวจะดึงดวงจิตวิญญาณของผู้คนออกไป ซ่งอวิ๋นซีเริ่มออกคำสั่ง “จัดแถว นักธนูเตรียมพร้อม จงนำฝีมือที่พวกเจ้าฝึกปรือตามปกติออกมาให้ข้าเห็น”
เมื่อตะโกนคำนี้ออกมา ลำคอแสนแสบร้อน นางก็มิได้สนใจ มองชาวตาตาร์พรั่งพรูออกมาจากช่องเขาอย่างไม่ขาดสาย นางจึงทำสัญญาณโจมตี
ลูกศรหลายสายพุ่งออกจากฝั่งต้าฉี่ ชั่วพริบตาเสียงเข่นฆ่าและเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นทุกทิศ แสงคบเพลิงสาดส่องให้ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งเป็นสีแดง