กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 187 เซียวจิ่งหานตกหน้าผา
ในใจเขาชัดเจนยิ่งนัก ขาของอ๋องอันไม่อาจรักษาให้หายได้ หากเขาอยู่ต่อไปเกรงว่าจะจบไม่ดี จึงต้องหาทางออกไป มีแต่ออกไปได้แล้วเท่านั้นจึงจะมีโอกาสจากไป
“ดี เมื่อถึงเวลาข้าจะส่งคนติดตามเจ้าไป หวังว่าเจ้าจะหาสมุนไพรพบแล้วกลับมาแต่เนิ่น ๆ” เวลากล่าวคำนี้ สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเฉินจื่ออัน แววตาที่เตือนภัยมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม
หลังทุกคนถอยออกไปแล้ว เซียวจิ่งอวี๋ยกมือทำสัญญาณ คนชุดดำสี่คนร่อนลงมาจากกลางอากาศ คุกเข่าข้างเดียวเรียงเป็นแถว ประสานมือคารวะพร้อมกันแล้วเรียกเสียงหนึ่งว่า “นายหญิงท่าน”
เซียวจิ่งอวี๋จึงเอ่ยถามอย่างเนิบ ๆ ว่า “สืบได้หรือยัง ผู้ใดเป็นผู้ลงมือ?”
หัวหน้าคนชุดดำตอบก่อน “นายหญิงท่านโปรดยกโทษ พวกผู้น้อยสืบไม่พบเบาะแสที่เกี่ยวข้อง เป็นความไร้ความสามารถของพวกผู้น้อยขอรับ”
เซียวจิ่งอวี๋เงียบไปครู่ใหญ่ ไม่เปล่งเสียงใด เพียงกำถ้วยชาในมือแน่น สายตาว่างเปล่ามองไปยังแดนไกล